|
Numery
archiwalne
Numer
1-2-1969
Numer 3-4-1969
Numer 1-2-1970
Numer 3-4-1970
Numer 1-2-1971
Numer 3-4-1971
Numer 1-2-1972
Numer 3-1972
Numer 4-1972
Numer 1-2-3-1973
Numer 4- 1973
Numer 1-1974
Numer 2-1974 Numer 3-4-1974
Numer 1-2-1975
Numer 3-4-1975
Numer 1-2-1976
Numer 3-4-1976
Numer 1-2-1977
Numer 3-4-1977
Numer 1-4-1978
Numer 1-2-1979 Numer
3-4-1979
Numer 1-4- 1980/81
|
Balneologia
Polska 1/ 2006
WPŁYW
FAL TORSYJNYCH PRAWOSKRĘTNYCH NA WYBUCH ODDECHOWY GRANULOCYTÓW OBOJĘTNOCHŁONNYCH
HONORATA NAWROCKA (1), BARBARA PONIEDZIAŁEK(2), FELIKS JAROSZYK(1),
KRZYSZTOF WIKTOROWICZ(2)
1 z Katedry Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu, Kierownik Katedry:
prof. zw. dr hab. F. Jaroszyk
2 z Katedry Biologii i Ochrony Środowiska Akademii Medycznej w Poznaniu,
Kierownik Katedry: prof. dr hab. K. Wiktorowicz
Streszczenie
Zbadano wpływ fal torsyjnych prawoskrętnych (FTP) na pozamitochondrialny
metabolizm tlenowy granulocytów (PTMG) obojętnochłonnych w stanie in
vitro. Poddano również obserwacji zależność wielkości PTMG od odległości
aplikatora fal torsyjnych w stosunku do badanych próbek krwi.
Do badań użyto krew stanowiącą materiał po rutynowych badaniach laboratoryjnych.
Pole torsyjne (FTP) generowane było przez specjalny generator fal torsyjnych.
Do oceny wybuchu oddechowego użyto DCFH-DA (dwuoctan 2'7' ć dichlorofluorescyny).
Jako substancję aktywującą wykorzystano PMA (12-myristynian, 13-octan
forbólu). Pomiaru fluorescencji dokonano techniką cytometrii przepływowej.
Różnica w wielkości wybuchu oddechowego w próbkach poddanych i niepoddanych
działaniu FTP była istotna statystycznie przy odległości aplikatora
6,5 cm od próbek z krwią.
Wpływ pola torsyjnego prawoskrętnego objawiał się zwiększeniem produkcji
reaktywnych form tlenu (ROS) przez granulocyty stymulowane PMA. Wpływ
ten zaobserwowano jedynie przy odległości 6,5 cm, co sugeruje przyjęcie
tezy "dwustożkowości" fal torsyjnych wytwarzanych w generatorze.
WPŁYW FAL TORSYJNYCH LEWOSKRĘTNYCH NA WYBUCH ODDECHOWY GRANULOCYTÓW
OBOJĘTNOCHŁONNYCH
HONORATA
NAWROCKA", BARBARA PONIEDZIAŁEK2, FELIKS JAROSZYK1, KRZYSZTOF WiKTOROWICZ2
1 z Katedry Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu Kierownik Katedry:
prof. zw. dr hab. F. Jaroszyk
2 z Katedry Biologii i Ochrony Środowiska Akademii Medycznej w Poznaniu
Kierownik Katedry: prof. dr hab. K. Wiktorowicz
Streszczenie
Badano wpływ fal torsyjnych lewoskrętnych (FTL) na pozamitochondrialny
metabolizm tlenowy granulocytów (PMTG) obojętnochłonnych w stanie in
vitro. Poddano również obserwacji zależność wielkości PMTG od odległości
aplikatora fal torsyjnych w stosunku do badanych próbek krwi.
Do badań użyto krew stanowiącą materiał po rutynowych badaniach laboratoryjnych.
Pole torsyjne (FTL) generowane było przez specjalny aplikator zwany
też generatorem torsyjnym lewoskrętnym. Do oceny wybuchu oddechowego
użyto DCFH-DA. Jako substancję aktywującą zastosowano PMA. Pomiaru fluorescencji
dokonano techniką cytometrii przepływowej.
Różnica w wielkości wybuchu oddechowego w próbkach poddanych i niepoddanych
działaniu FTL była istotna statystycznie tylko przy odległości aplikatora
12,5 cm od próbek z krwią.
Wpływ FTL sprowadzał się do zmniejszenia produkcji reaktywnych form
tlenu (ROS) przez granulocyty niestymulowane PMA. Wpływ ten zaobserwowano
jedynie przy odległości 12,5 cm, co sugeruje przyjęcie tezy "dwustożkowości"
fal torsyjnych wytwarzanych w generatorze fal torsyjnych lewoskrętnych.
WPŁYW ZMIENNYCH PÓL MAGNETYCZNYCH O NISKICH WARTOŚCIACH INDUKCJI
NA EKSPRESJĘ VEGF, ANGIOGENEZĘ ORAZ GOJENIE SIĘ OWRZODZEŃ POSTRESOWYCH
U SZCZURÓW
JADWIGA
JOŚKO1, ALEKSANDER SlEROŃ2, JANUSZ KASPERCZYK', MIROSŁAW TYRPIEŃ1, MARIUSZ
ADAMEK2, KATARZYNA STĘPLEWSKA3, KAROLINA SlEROŃ-STOŁTNY2, GRZEGORZ ClEŚLAR2
1 z Katedry i Zakładu Medycyny i Epidemiologii Środowiskowej Śląskiej
Akademii Medycznej w Zabrzu Kierownik Katedry: dr hab. n. med. Jadwiga
Jośko
2 z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej
Śląskiej Akademii Medycznej w Bytomiu
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń
3 z Katedry i Zakładu Patomorfologii Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu
Kierownik: dr hab. n. med. Andrzej Gabriel
Streszczenie
Celem pracy było wykazanie wpływu zmiennych pól magnetycznych o niskich
wartościach indukcji na ekspresję naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka
(VEGF), nasilenie procesu angiogenezy i gojenie się ostrych postresowych
owrzodzeń żołądka u szczurów. Do badań użyto 48 dojrzałych szczurów,
samców szczepu Wistar podzielonych losowo na 6 grup. 2 grupy kontrolne
stanowiły zwierzęta niepoddane działaniu stresu, przy czym w jednej
z tych grup stosowano magnetostymulację, a druga nie była poddawana
działaniu pola magnetycznego. W kolejnych 2 grupach zwierząt odpowiednio
24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu prowadzono badania żołądka. Ostatnie
2 grupy zwierząt były poddawane magnetostymulacji z wykorzystaniem zmiennego
pola magnetycznego o indukcji 10 µT trwającej 72 minuty odpowiednio
bezpośrednio oraz 24 godziny po zadziałaniu stresu, a następnie u zwierząt
tych prowadzono identyczne jak w poprzednich grupach badania żołądka
odpowiednio 24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu. W celu wywołania ostrych
owrzodzeń błony śluzowej żołądka szczurów zastosowano stres immobilizacyjny
w klatkach immobilizacyjnych Bollmana polegający na unieruchomieniu
zwierzęcia na okres 3,5 godziny. Do oceny stopnia uszkodzenia błony
śluzowej żołądka, posłużono się metodą planimetryczną. W celu porównania
wielkości owrzodzeń między poszczególnymi grupami zwierząt zastosowano
indeks owrzodzeń, który obliczano jako iloraz powierzchni owrzodzeń
do całkowitej powierzchni części gruczołowej błony śluzowej żołądka.
W uzyskanych skrawkach mierzono największą głębokość owrzodzenia w mm
oraz oceniano głębokość owrzodzenia w stosunku do grubości blaszki właściwej
błony śluzowej żołądka. Ekspresję VEGF oceniano za pomocą badania immunohistochemicznego
skrawków przy użyciu przeciwciała anty-VEGF na podstawie liczby komórek
wykazujących dodatnią ekspresję VEGF na 100 analizowanych komórek. Nasilenie
angiogenezy w skrawkach oceniano na podstawie liczby wybarwionych czynnikiem
von Willebrandta mikronaczyń na 1 mm2. Nie stwierdzono istotnych różnic
w zakresie analizowanych parametrów pomiędzy grupami szczurów poddanych
magnetostymulacji, a odpowiadającymi im grupami zwierząt, których po
stresie nie poddawano działaniu pola magnetycznego. Na podstawie wyników
przedstawionych badań wykazano, że zmienne pola magnetyczne o niskich
wartościach indukcji nie wpływają na gojenie się postresowych owrzodzeń
błony śluzowej żołądka, nasilenie angiogenezy oraz ekspresję VEGF u
szczurów w okresie do 48 godzin po działaniu czynnika stresowego.
ZMIANY
GOSPODARKI LIPIDOWEJ NA OTYŁYCH CHORYCH NA CUKRZYCĘ POD WPŁYWEM REDUKCJI
MASY CIAŁA W WARUNKACH UZDROWISKOWYCH
ROBERT SZAFKOWSKI, JACEK CHOJNOWSKI, IRENA PONIKOWSKA, SYLWIA OCZACHOWSKA-SZAFKOWSKA
z Katedry i Zakładu Balneologii i Medycyny Fizykalnej Collegium Medicum
im. L. Rydygiera w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
z Kliniki Balneologii i Chorób Przemiany Materii,Uzdrowiskowy Szpital
Kliniczny w Ciechocinku
Kierownik: Prof. dr hab. med. I. Ponikowska
Streszczenie
Zaburzenia gospodarki lipidowej są jednym z najistotniejszych czynników
ryzyka występujących u otyłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Strategia
leczenia tych zaburzeń obejmuje redukcję masy ciała, zmiany sposobu
odżywiania i aktywności fizycznej, jak również leczenie farmakologiczne.
Wprowadzenie w życie wszystkich powyższych elementów jest często trudne,
optymalne warunki do tego zapewnia leczenie uzdrowiskowe. Celem pracy
było określenie jak na parametry lipidowe pacjentów otyłych z cukrzycą
typu 2 i hiperlipidemią wpłynie intensywne leczenie otyłości w warunkach
uzdrowiskowych. Badaniem objęto grupę 172 osób w tym 111 kobiet średnia
wieku 53,3±9,63 lata, otyłych BMI>30, chorych na cukrzycę typu 2
z towarzyszącymi zaburzeniami lipidowymi nie leczonych lekami hipolipemizującymi.
Pacjenci byli poddawani intensywnemu 21-dniowemu leczeniu redukującemu
masę ciała, złożonemu z diety niskoenergetycznej 1000 kcal oraz ćwiczeń
fizycznych i zabiegów balneologicznych w warunkach szpitala uzdrowiskowego.
W trakcie pobytu pacjentom dwukrotnie oznaczano profil lipidowy, przed
i po zakończeniu leczenia. Do oceny parametrów lipidowych przyjęto kryteria
NCEP (ATP III). W badanej grupie uzyskano średnią redukcję masy o 7,42
±2,78 kg. Redukcji tej towarzyszyły istotne obniżenia parametrów lipidowych,
odpowiednio: cholesterolu całkowitego o 10,28%, cholesterolu LDL o 10,67%
i triglicerydów o 17%. Poziom HDL cholesterol wzrósł istotnie o 8,73%
ale tylko u pacjentów z początkowo obniżonym poziomem tego parametru.
Intensywne leczenie otyłości w warunkach uzdrowiskowych u otyłych pacjentów
z cukrzycą typu 2 i zaburzeniami lipidowymi już po 21 dniach leczenia
powodowało istotną redukcję masy ciała i poprawę parametrów lipidowych.
PROBLEMY W POSTĘPOWANIU FIZYKALNO-USPRAWNIAJĄCYM W PRZEBIEGU BORELIOZY
WŁODZISŁAW KULIŃSKI, WOJCIECH HAŁADYNA, AGNIESZKA GREGAJTYS, MARZENA
BAZAN, PAWEŁ LEŚNIEWSKI
z Kliniki Rehabilitacji z Zakładem Medycyny Fizykalnej WIM w Warszawie
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzisław Kuliński
Streszczenie
Borelioza (choroba z Lyme) jest wywołana przez krętki Borrelia burgdorferi.
Rozpowszechniona jest zarówno w Europie, jak i w Ameryce Północnej oraz
w południowym obszarze azjatyckiej części Rosji, w Chinach i w Japonii.
Przenoszona jest przez kleszcze z gatunku lxodes. Okres inkubacji wynosi
od kilku dni do jednego miesiąca. Charakterystycznym elementem obrazu
klinicznego jest rumień wędrujący (erythema migrans). W części przypadków
mogą występować wtórne, obrączkowate wykwity bądź inne zmiany skórne.
Może dojść również do zajęcia mięśnia serca (1-4%). W ciągu kolejnych
kilku miesięcy następuje zajęcie procesem chorobowym stawów (10-90%).
Bardzo charakterystycznym elementem obrazu klinicznego boreliozy są
zmiany neurologiczne, które mogą pojawiać się praktycznie w każdym stadium
choroby. We wczesnej boreliozie mogą występować zespoły o typie poliradikulopatii,
lub mononeuropatii multiplex (np. neuropatia splotu barkowego) bądź
pojedyncze mononeuropatie. Jako zespoły towarzyszące wymienia się limfocytarne
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ponad 80%) i porażenie nerwów czaszkowych
(70%), przede wszystkim nerwu twarzowego, często obustronnie. W późnej
boreliozie najczęstszym zespołem jest przewlekłe postępujące zapalenie
mózgu i rdzenia kręgowego. Podstawowym badaniem diagnostycznym są odczyny
serologiczne określające poziom przeciwciał swoistych dla B. Burgdorferi
- test immunofluoroscencji pośredniej, ELISA, metoda Western-Blott i
PCR. W przypadku podejrzenia neuroboreliozy bardzo ważne jest stwierdzenie
obecności swoistych przeciwciał w płynie mózgowo-rdzeniowym. W leczeniu
stosuje się antybiotyki. Postępowanie fizykalno-usprawniające jest podstawowym
elementem w leczeniu. W pracy przedstawiono przypadek kobiety lat 70
leczonej w Klinice Rehabilitacji WIM z rozpoznaniem neuroboreliozy.
Początkowo diagnozowana w Oddziale Szybkiej Diagnostyki i Terapii Kliniki
Neurologii WIM z powodu postępującego osłabienia lewych kończyn. Pacjentka
nie pamięta wystąpienia w przeszłości rumienią wędrującego ani ukąszenia
przez kleszcza. Podaje natomiast, że w miesiącach letnich 2004 r. przebywała
w terenie zalesionym, gdzie występują kleszcze. W badaniu neurologicznym
przy przyjęciu do oddziału stwierdzono cechy zespołu piramidowego lewostronnego.
W surowicy krwi stwierdzono dodatnie miana przeciwciał dla Borrelia
burgdorferi - w klasie IgG 17 BBU/ml, w klasie IgM 19,3 BBU/ml. Na początku
2005 r. pacjentka przebyła leczenie przeciwko boreliozie (antybiotykoterapia).
W drugiej połowie grudnia 2005 r. pojawiły się narastające parestezje
i bóle kończyn górnych, o zmiennej lokalizacji oraz osłabienie siły
mięśniowej kończyn górnych, większe w kończynie lewej. Z powodu tych
objawów chora została przyjęta do Kliniki Neurologii WIM. W trakcie
hospitalizacji wystąpiło nasilenie niedowładu w kończynach górnych z
obniżeniem napięcia mięśniowego oraz osłabieniem odruchów głębokich,
dołączyło się także uszkodzenie obwodowe nerwu twarzowego prawego. W
badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego dodatnie przeciwciała dla Borrelia
burgdorferi w klasie IgG i IgM, potwierdzone testem Western-Blot (IgG
25, IgM 8). W leczeniu stosowano Solu-Medrol 1,0, zabiegi plazmaferezy
oraz biotraxon. W dniu 22.01.2006 r. chora została wypisana z Kliniki
Neurologii i bezpośrednio przeniesiona do Kliniki Rehabilitacji WIM
celem leczenia fizykalno-usprawniającego.
Program postępowania fizykalno-usprawniającego w okresie pobytu chorej
w Klinice Rehabilitacji WIM dostosowano indywidualnie do jej stanu.
Wraz z poprawą funkcji motorycznych był stopniowo rozszerzany. Celem
postępowania fizykalnego było uwolnienie pacjentki od bólów mięśniowych
i przygotowanie do intensywnej kinezyterapii przez zastosowanie:
- masażu klasycznego mięśni kończyn dolnych i górnych,
- elektrostymulacji mięśni: czworogłowych i pośladkowych wielkich,
- okładów parafinowych na okolicę stawów barkowych i biodrowych (przed
ćwiczeniami),
- terapii zmiennym polem magnetycznym niskiej częstotliwości (natężenie
od 3-10 mT, częstotliwość 20-30 Hz, sinus bipolarny) na okolicę obręczy
barkowej i biodrowej,
- masażu podwodnego (w późniejszym okresie),
- galwanizacji katodowej grup mięśniowych osłabionych w wyniku obwodowego
uszkodzenia n. VII prawego,
- delikatnego masażu mięśni mimicznych twarzy. W postępowaniu kinezyterapeutycznym
wdrożono:
- ćwiczenia oddechowe,
- ćwiczenia czynno-bierne (czterech kończyn),
- ćwiczenia czynne w odciążeniu (stawów biodrowych i barkowych),
- ćwiczenia ( w późniejszym okresie usprawniania) z wykorzystaniem wzorców
ruchowych metody PNF,
- ćwiczenia mimiczne mięśni twarzy ze szczególnym uwzględnieniem strony
porażonej.
Postępy rehabilitacji oceniano na podstawie oceny siły mięśniowej za
pomocą testu Lovetta i pomiaru zakresu ruchomości w stawach.
Prowadzone postępowanie fizykalno-usprawniające doprowadziło do uzyskania
zdolności do samodzielnego poruszania się.
Wnioski:
Warunkiem skuteczności postępowania fizykalno-usprawniajacego u chorego
z boreliozą jest:
- systematyczność ćwiczeń,
- długotrwałość postępowania usprawniającego,
- dostosowanie programu postępowania fizykalnego do aktualnych możliwości
chorego,
- zróżnicowanie obciążeń wysiłkiem w zależności od poprawy funkcji motorycznych.
EFEKTYWNOŚĆ
ĆWICZEŃ WZMACNIAJĄCYCH MIĘŚNIE U CHORYCH Z PRZEPUKLINĄ JĄDRA MIAŻDŻYSTEGO
W DOLNEJ CZĘŚCI KRĘGOSŁUPA LĘDŻWIOWEGO
PRZEMYSŁAW LISIŃSKI, MONIKA MAJEWSKA, WŁODZIMIERZ SAMBORSKI
z Kliniki Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji Akademii Medycznej
w Poznaniu
Kierownik
Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzimierz Samborski
Streszczenie
Ból kręgosłupa lędźwiowego jest objawem najczęściej występującego schorzenia
narządu ruchu i dotyczy 80% populacji ziemskiej. Jednocześnie jest powodem
częstej absencji w pracy. Czynnikiem sprawczym może być zarówno praca
fizyczna jak i umysłowa, a dotyczy osób już po 20 roku życia aczkolwiek
szczyt zapadalności przypada na 4 i 5 dekadę życia. Celem pracy było
określenie efektywności ćwiczeń izometrycznych i dynamicznych mięśni
tułowia i kończyn dolnych w kategoriach ewentualnego ich wpływu na przyrost
wartości bezwzględnej rozwijanej przez nie siły.
Badaniami objęto 30 kobiet w wieku od 26 do 58 lat (43,63 ± 5,32) z
rozpoznanym zespołem bólowym kręgosłupa lędźwiowego spowodowanym przepukliną
jądra miażdżystego. Po przeprowadzeniu badania klinicznego i po analizie
wyników badań dodatkowych dokonano pomiaru siły wybranych mięśni tułowia
i kończyn dolnych. Do badań użyto dynamometru sprężynowego i zestawu
bloczkowego wraz z kolumną przyścienną. Po dwudziestu dniach ćwiczeń
izometrycznych i dynamicznych badanie powtórzono.
Na skutek prowadzonej terapii siła badanych mięśni wzrosła od 18% do
21%. Różnica pomiędzy siłą rozwijaną przez mięsień przed leczeniem i
po jego zakończeniu jest istotna statystycznie.
Konieczne jest zdefiniowanie norm populacyjnych w zakresie siły badanych
mięśni oraz opracowanie standardów zalecanych systemów ćwiczeń.
WODY LECZNICZE WYSTĘPUJĄCE W SZCZAWNICY- MOŻLIWOŚCI ICH WYKORZYSTANIA
DO KURACJI UZDROWISKOWEJ
MICHAŁ DROBNIK, TERESA LATOUR
z Zakładu Tworzyw Uzdrowiskowych Państwowego Zakładu Higieny w Poznaniu
Kierownik Zakładu: dr farm. Teresa Latour
Streszczenie
Na podstawie dostępnego piśmiennictwa określono charakterystykę balneochemiczną
leczniczych wód szczawnickich, właściwości farmakodynamiczne szczaw
wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowych oraz wodorowęglanowo-sodowo-wapniowych.
Omówiono wyniki dotychczasowych badań farmakodynamicznych i klinicznych
wód szczawnickich oraz rolę poszczególnych składników tych wód.
USŁONECZNIENIE
EFEKTYWNE W POLSCE
CZESŁAW KOŹMIŃSKI1, BOŻENA MiCHALSKA2
'z Zakładu Klimatologii i Meteorologii Morskiej Uniwersytetu Szczecińskiego
Kierownik Zakładu: prof. zw. dr hab. Czesław Koźmiński
2 z Katedry Meteorologii i Klimatologii Akademii Rolniczej w Szczecinie
Kierownik Katedry: prof. dr hab. Bożena Michalska
Streszczenie
Korzystając z dekadowych sum godzin z usłonecznieniem rzeczywistym z
46 stacji meteorologicznych IMGW, za lata 1976-2000 obliczono dla półroczy:
ciepłego (IV-IX) i chłodnego (X-lll) odchylenia sumy godzin ze słońcem
na danej stacji od średniej wartości krajowej oraz wyznaczono metodą
graficzną dla każdej stacji daty początku i końca okresów, w których
średnie dzienne usłonecznienie było wyższe od przyjętej progowej wartości
4 godzin. Następnie obliczono długość trwania i sumy usłonecznienia
efektywnego w tych okresach. Zmienność usłonecznienia efektywnego (>
4 godz.) i trend czasowy oceniono na przykładzie kilku wybranych stacji,
rozmieszczonych w różnych regionach kraju. Przestrzenna zmienność wartości
odchyleń sum godzin ze słońcem w poszczególnych stacjach od średniej
krajowej w ciepłej porze roku wynosi od -90 do +90 godz., a w chłodnej
od -50 do +75 godz. Wiosną zróżnicowanie przestrzenne terminów początku
okresu z dziennym usłonecznieniem > 4 godz. wynosi w Polsce ponad
15 dni, a jesienią końca tego okresu - ponad 25 dni. Największe sumy
usłonecznienia efektywnego (ponad 500 godz.) notuje się na Polesiu Lubelskim,
a najmniejsze na Pomorzu i na południu kraju (poniżej 400 i poniżej
350 godz.). Uprzywilejowanymi obszarami dla potrzeb turystyki, rekreacji
i helioterapii są centralna i wschodnia część kraju - ponad 450 godz.
usłonecznienia efektywnego, a niekorzystnymi południowa część Polski
- poniżej 350 godz., a zwłaszcza aglomeracja Śląska - około 300 godz.
W analizowanym 25-leciu (1976-200) występuje dodatni trend sum usłonecznienia
efektywnego trwającego >4 godz. dziennie.
POGODA A SAMOBÓJSTWA
JANINA
TREPIŃSKA1, KATARZYNA PIOTROWICZ1, RAFAŁ BĄKOWSKI2, FILIP BOLECHAŁA3
1 z Zakładu Klimatologii Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej
Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
2 z Zakładu Prognoz Meteorologicznych Instytutu Meteorologii i Gospodarki
Wodnej Oddziału Krakowskiego
3 z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu
Jagiellońskiego w Krakowie
Streszczenie
W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby samobójstw, w tym również
samobójstw przez powieszenie, które stanowią najliczniejszą grupę. Najczęściej
tę metodę odebrania sobie życia wybierają mężczyźni, znacznie rzadziej
kobiety. Do przyczyn samobójczych zgonów zalicza się m.in. choroby psychiczne,
alkoholizm, narkomanię, wpływ społeczeństwa i najbliższego otoczenia,
a także warunki meteorologiczne.
W opracowaniu podjęto próbę wykazania wpływu warunków pogodowych na
częstość przypadków samobójstw przez powieszenie w okolicach Krakowa
w latach 1991-2004. Do meteorotropowych sytuacji pogodowych zaliczono:
duże i bardzo szybkie zmiany ciśnienia atmosferycznego i temperatury
powietrza oraz dni upalne i gorące, mroźne i bardzo mroźne, dni parne,
a także dni z wiatrem halnym.
Najwięcej samobójstw przez powieszenie w okolicach Krakowa popełniono
w maju (13,9%) i w okresie od maja do lipca (40%). Część z nich mogła
mieć związek z występującymi w tych miesiącach dniami upalnymi i parnymi
oraz z wiatrem halnym. Szczególnie niekorzystne okazały się również
gwałtowne i duże spadki ciśnienia atmosferycznego.
HISTORIA
POWSTANIA I ROZWOJU POLSKIEGO TOWARZYSTWA BALNEOLOGII I MEDYCYNY FIZYKALNEJ
J. WIESŁAW KOCHAŃSKI
z Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu Uzdrowisko Lądek-Długopole
S.A. w Lądku Zdroju
Streszczenie
W 1905 roku ukonstytuowało się Polskie Towarzystwo Balneologiczne i
odbył się l Zjazd Balneologiczny. Przedstawiono rozwój i osiągnięcia,
oraz działalność wydawniczą Polskiego Towarzystwa Balneologicznego na
przestrzeni 100 lat jego istnienia.
Przedstawiono tematykę 4 Zjazdów Balneologicznych, które odbyły się
w latach 1905-1939. Po zakończeniu II wojny światowej reaktywowano Polskie
Towarzystwo Balneologiczne w maja 1954 r. na Zjeździe Balneologicznym
w Inowrocławiu. Podano następnie tematykę 19 Zjazdów Balneologicznych,
które zostały zorganizowane w okresie 1954-2003. Przedstawiono również
jak kształtowało się lecznictwo uzdrowiskowe przed l i przed II wojną
światową, a następnie od zakończenia II wojny światowej do chwili obecnej.
Artykuł zakończono trzema wnioskami. Wnioskiem o konieczności utworzenia
centralnej instytucji naukowej o podobnym charakterze jak Instytut Balneologiczny.
Poczynienie starań o reaktywowanie Związku Uzdrowisk Polskich. Wprowadzenie
korekty numeracji zjazdów naukowych towarzystwa, polegającej na pisaniu
w dalszym ciągu numerów zjazdu cyframi rzymskimi jak to ma miejsce obecnie,
a obok tego numeru dopisywać w nawiasie rzeczywistą numerację zjazdów
cyframi arabskimi poczynając od pierwszego zjazdu w 1905 r.
KRIOTERAPIA-
UWAGI OGÓLNE
WIESŁAW BROJEK
Prezes CryoFlex Poland Sp. z o.o.
Streszczenie
Tematem artykułu jest przedstawienie wiedzy na temat zastosowań zimna
w leczeniu świeżych urazów i rehabilitacji pourazowej. W przypadku miejscowego
lub ogólnoustrojowego stosowania zimna w metodzie ochładzania (bez efektu
stymulacji) możemy mówić o powolnym schładzaniu tkanek, w wyniku czego
dochodzi do spowolnienia ich metabolizmu, zmniejszenia krwawienia z
uszkodzonych tkanek oraz zahamowania rozwinięcia się stanu zapalnego.
Przeciwnie, miejscowa .kriostymulacja trwająca 2-3 minuty powoduje odruchowe
pobudzenie mikrokrążenia. Kriostymulacjajest pomocna w leczeniu i rehabilitacji
przewlekłych uszkodzeń i stanów przeciążeniowych narządów ruchu.
SUBTERRANEOTERAPIA
W KOPALNI SOLI ,,WIELICZKA". CZĘŚĆ I
MARIA KMIECIK
z Kopalni Soli "Wieliczka" Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy,
Wieliczka Dyrektor Ośrodka: mgr inż. Jan Kubas
Streszczenie
W artykule przedstawiono historię wykorzystania soli, solanki, aerozolu
solnego oraz pustek poeksploatacyjnych po wydobyciu soli do celów leczniczych
oraz historię powstania subterraneoterapii - metody leczenia wykorzystującej
jako podstawę mikroklimat panujący w podziemnych komorach solnych. Teoretyczne
i praktyczne podstawy tej metody opracował profesor Mieczysław Skulimowski,
który zauważył, że długie przebywanie w podziemiach wielickiej kopalni
korzystnie wpływa na osoby cierpiące na schorzenia układu oddechowego.
Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy Kopalni Soli Wieliczka,
prowadzący terapię w Komorze Jezioro Wessel 135 m pod ziemią, wykorzystuje
subterraneoterapię do leczenia przede wszystkim przewlekłych nawracających
schorzeń dolnego i górnego odcinka układu oddechowego
|
|
